Bahadır Boysal

Stripmaker Bahadır Boysal is één van de exposanten in Turkartoon. Op zijn paneel, en in de krant zijn o.a. pagina's en beelden te zien van zijn verhaal 'Büsra'. Dat gaat over een conservatief, religieus meisje dat verliefd wordt op een liberale journalist. De strip is twee jaar geleden verfilmd door regisseur Alper Çaglar.


Hieronder nog wat ander, curieus werk van Boysal uit 1997. De inhoudsopgave van de mei-editie van stripblad L'Manyak, ook weer verpakt als strip:

Oude meesters 3

Mehmet Çağçağ (1959) is in Turkartoon vertegenwoordigd met een reeks actuele cartoons uit dagblad Habertürk. Op het blog van de krant kun je hem dagelijks volgen.
Hij is een veteraan uit het roemruchte Girgir, en mede-oprichter van de stripweekbladen Limon en LeMan. En geen onverdienstelijk striptekenaar. Zo maakte hij verhalen over een aantal episodes uit zijn jeugd, waarin zijn betrokkenheid met het platteland en de onderklasse van Turkije blijkt.
Onderstaande -niet vertaalde- strip stond in L-Manyak #4 van 1996:

Oude meesters 2

Ook Bahadır Baruter is niet 'oud' (jaargang 1963), maar zeker iconisch te noemen in de Turkse stripwereld. Vooral als beeldenstormende cartoonist en illustrator, en oprichter van de roemruchte maandbladen L-Manyak en Lombak. Baruter zit wel in de Turkartoon tentoonstelling overigens, want nog steeds actief. Onder meer wekelijks bij Penguen, met actuele politieke tekeningen, en de zwarthumoristische 'Lombak'-cartoonpagina die hij met Fatih Solmaz schrijft.

Hieronder een aflevering van de surrealistische tekstloze stripserie 'Subsoul'.
Kijk voor meer van dit fraais op zijn website!

aflevering Subsoul uit L-Manyak 6/1996 ©Bahadır Baruter

Martelaren

Stripmakers die strips over hun eigen leven maken zijn er zat op deze wereld. Stripmakers die in hun eigen strips stèrven alweer stukken minder. En van de stripmakers die in hun strips niet alleen zichzelf maar ook hun vrienden aan hun eind laten komen, en dat keer op keer op keer, is er hoogstwaarschijnlijk maar één. 

Hoe ongeloofwardig het ook klinkt, dit was dus wel het thema van de serie L-manyak Sehitleri (‘Martelaren van L-manyak’) dat eind jaren 90 in het gelijknamige stripmaandblad liep. De strip was een bedenksel van Memo Tembelçizer, nu één van de eigenaren van weekblad Uykusuz. In elke afleveringen beleefde hij met zijn tekenaarsvrienden een avontuur dat steevast in een bloedbad moest uitlopen. De gein ervan steeds nieuwe manieren te vinden om de personages, zichzelf dus, dood te laten gaan. Om dan weer weer fris als een hoentje te herrijzen in een volgend nummer van L-manyak (‘de maniak’, de toegevoegde L teken dat het blad uit de LeMan stal komt).

Hoe zoiets kan gaan staat in onderstaand voorbeeld uit L-manyak #17. Memo gaat uit picknicken met collega’s Bülent Üstün, Mehmet Coşkun, Bahadir Baruter en Andaç Gürsoy, één van de weinige vrouwelijke tekenaars die voor L-manyak werkte (en dat overigens nog steeds doet!). Een nogal willekeurige confrontatie met twee andere picknickers escaleert razendsnel en loopt voor allen gruwelijk af. Zo wordt Memo zelf de grill ingebeukt en rent dan met zijn verschroeide gezicht tegen een reeks bomen aan.

Toen Tembelçizer later overstapte naar maandblad Lombak, nam hij de serie mee. Die werd herdoopt in ‘Martelaren van Lombak’, qua setting meer science-fiction en uiteindelijk minder fataal in zijn eindes.

Tembelçizer's werk kenmerkt zich door kortstondige maar heftige series met autobiografische inslag. Op moment van schrijven loopt van hem in Uykusuz ‘Makul Koca Memoşko, yenilginin kisa tarihi’ (Memootje de Brave Echtgenoot, korte geschiedenis van een nederlaag), met zijn belevenissen als verantwoordelijke jonge vader...

L-manyak met covertekening van Bahadir Baruter

Openingspagina van 'Martelaren van Lombak', uit Lombak #38 (2004)